a. Böcek uçarken veya atılan bir şey hızla geçerken çıkan ses.

a. Vızıldama sesi.

Ekinler arasında bulunan bir böcek.

Mendille oynanan bir çeşit çocuk oyunu.

Vara yoğa ağlama (çocuk için).

Bir deniz hayvanı kabuğu.

Kaydırak oyunu.

Domuz yavrusu.

Tahtadan yapılma, yoyo da denilen bir oyuncak.

Bir yerden girip, ötekinden çıkmak: Fareler vızgiç oynuyor.

Çabucak.

Çabucak.

Kaçmak.

Loğ ağacının loğ taşına geçen bölümü.

Çok cıvık, yumuşak (çamur, yağ vb. için)

Huysuzluk ederek bunaltmak, sıkıştırmak: Misafirin önünde çocuk beni vızık vızık etti.

Darda, sıkıntıda kalıp, bunalmak: Parasızlıktan vızık vızık ötüyorum.

Mızıkçılık.

Oyunda mızımak.

Zevzeklik, gevezelik etmek.

Zevzek.

Savuşup gitmek: Bana da iş buyururlar diye vızıktı gitti.

Arı, sinek vb. uçarken sürekli vızzz diye ses çıkarmak.

Bir düğmenin iki deliğinden iplik geçirip, esnete esnete döndürülerek oynanan bir oyun.

a. Vızıldamak işi.

(nsz) 1. “Vız” diye ses çıkarmak: “Apansızın havada bir şey vızıldadı.” -Halikarnas Balıkçısı. 2. mec. Hafif sesle ve bezdirici biçimde yakınmak, sızlanmak: “Beni gönderecektin değil mi büyük hanım? diye vızıldadığı zaman ümidini kıracak bir şey söylemiyordu.” -R. N. Güntekin.

a. Vızıldanmak işi.

(nsz) Yakınmak, sızlanmak.

a. 1. Vızıldama sesi: “Uçan bir sivrisineğin vızıltısı duyuldu.” -Halikarnas Balıkçısı. 2. mec. Hafif sesle ve bezdirici biçimde yakınma, sızlanma: “Gerçi sabahları gene evde iş görüyor, annesinin vızıltısını dinlemeye mecbur oluyordu.” -H. E. Adıvar.

sf. Vızıltısı olan: “Yüzlerce sinek, arı konup kalkıyor, birkaç vızıltılı daire dönüşünden sonra hortumlarını, iğnelerini dutların ballı etlerine batırıyorlardı.” -M. Uyguner.