(-i) Çelişme işini yaptırmak.

Baston, asa.

Üstü açık, çalılarla ve taşlarla çevrilmiş ağıl.

Üstü açık, çalılarla ve taşlarla çevrilmiş ağıl.

Çelik çomak oyununda çeliği uzaklara yollamamak için korumak: Dur ben bir çelki getireyim.

Kışın en soğuk, yazın en sıcak günleri

Çelik çomak oyunu: Çocuklar çellek oynuyor.

Hayvanlar fazla yağlanarak ölmek.

Çocukların çelik çomak oyununda kullandıkları küçük değnek.

bk. holla

Yünleri ip haline getirmeğe yarıyan ağaçtan yapılmış bir aygıt, kirman

Çoluk çocuk

Afacanlık, yaramazlık yapmak: Bu çocuklar hiç rahat durmaz sabahtan akşama kadar sokakta çellik yaparlar.

Fırlatmak: Çocuğu bi çellikledi, neredeyse öldürecekti.

Kısa çalı odunu.

Çok ucuz alınan mal: Koyun çelliş geldi çirttim.

a. (çe'llo, l ince okunur) müz. Viyolonsel.

Çoluk çocuk.

a. 1. Çelmek işi. 2. Birini yere düşürmek için ayağının önüne ayak uzatma: “Bir itişme, bir bakışma, bir yanındakine çelme vurup öne geçme yarışıdır gidiyordu.” -Y. K. Karaosmanoğlu. 3. Arkadan hafifçe bağlanan baş örtüsü.

1) birini çelme ile yıkmaya çalışmak: “Ders aralarında ittikleri, çelme taktıkları da olurdu.” -Y. Atılgan. 2) mec. bir işi veya bir kimseyi baltalamak, gelişmesini engellemek: “Bana kanun ve hukuk yolundan çelme atılabilir mi?” -N. F. Kısakürek.

Çocukların sopa ile oynadıkları oyun

zf. (çe'lmece) Aklı karıştıracak biçimde: “Her ne söylerse çelmece söyler / Dertli derunumu delmece söyler” -Halk türküsü.

Harman savrulurken, tanelerin üzerindeki çelmikleri yaba ile almak.

(-i) 1. Ayak uzatarak birisini düşürmek. 2. Yolundan çevirmek, engel olmak, engellemek: “En tutulmaz penaltıları çeler ama bazen de bakarsın, bacak arasında en olmayacak golleri yerdi.” -H. Taner. 3. Örtü vb.ni örtünüp iki ucunu bağlamak. 4. Bir şeyin kenarını verev veya çapraz kesmek, çalmak. 5. sp. Topa gidiş yönünü değiştirecek biçimde vurmak. 6. mec. Kendi yanına çekmek, beğenisini, sevgisini kazanmak: Gönlümü çelen bir söz söyle. 7. mec. Düşünce ve davranış birbirini tutmamak, birbirine ters düşmek: Bu sözünüz deminkini çeliyor.

a. Çelmelemek işi.

(-i) 1. Çelme takmak: “Hademelerden biri odaya lamba getirirken Mebrure bahçeye fırladı, birbirini çelmeleyen adımlarla, istediği hâlde koşmaya muvaffak olamayarak sokağa yürüdü.” -P. Safa. 2. mec. Bir iş veya kimseyi engellemek. 3. mec. Bir işi baltalamak.

a. Çelmelenme işi.

a. Çelmelenmek işi.

(nsz) 1. Çelme takılmak. 2. mec. Bir iş veya kimse engellenmek, baltalanmak: “Gene kötüler ve kötülükler vardı, gene iyi, seven ve sevilen çelmeleniyordu, engelleniyordu.” -T. Buğra.

a. Çelmeleyebilmek işi.