Bir çeşit göz bozukluğu.

Çalkalamak, yıkamak.

çalkamak

Patlamış mısır.

a. 1. Çakmak işi: “Derken yağmur iyice bastırmış, gök gürlemeye, şimşekler çakmaya başlamıştı.” -İ. O. Anar. 2. Vurulup çakılarak yapılmış kuyumcu işi. 3. Bu işte kullanılan kuyumcu kalıbı. 4. sf. argo Taklit olan, sahte. 5. hlk. Deri hastalığı, yara, çıban.

a. Genellikle iki kuşak üzerine tahtaların çivi ile tutturulması yöntemiyle yapılan basit kapı.

Deri hastalığı, yara, çıban.

a. Çakma işini yapan kimse.

zf. Parlar durumda, alev alev: “Hep çakmak çakmak yanan açık ela gözlerinde öfke aşikârdı.” -T. Buğra.

Çekip gitmek // kilic çakmak: kılıçla karşı durmak, kılıç çekmek

(II. Dünya Savaşı)

a. 1. min. Demir veya çeliğe sürtüldüğünde kıvılcım çıkartan bir tür kuvars. 2. Düvenlerin altına çakılan küçük ve kesici taş: “Düven tahtasının altına çakmak taşlarını yerleştiriyordu.” -C. Uçuk.

Doğu ile poyraz arasından esen rüzgâr.

(I) a. 1. Taşa vurulup kıvılcım çıkarılan çelik parçası: ?Nasıl oldu bilmem, eğilip yakarken çakaralmaz çakmak kıvılcım çıkardı.? -B. Felek. 2. Çelik, taş, cam, plastik vb. maddeden yapılmış gaz veya benzinle dolu tutuşturma aleti. 3. esk. Tabanca veya tüfeklerde bulunan tetik düzeni.

a. 1. Çakmak yapan veya satan kimse. 2. esk. Tüfek ve tabanca çakmaklarını yapan ve onaran kimse.

Rize ili, Derepazarı ilçesi, merkez bucağına bağlı bir yerleşim birimi.

a. Çakmakçının yaptığı iş.

Sivas ili, Danişment bucağına bağlı bir yerleşim birimi.

Elâzığ ili, Alacakaya ilçesi, merkez bucağına bağlı bir yerleşim birimi.

Edirne ili, Uzunköprü ilçesi, merkez bucağına bağlı bir yerleşim birimi.

a. Çakmaklamak işi.

(-i) Düvenin altına sert taş veya keskin demir parçaları çakmak.

Bolu ili, merkez ilçesi, merkez bucağına bağlı bir yerleşim birimi.

a. Çakmaklaşmak durumu.

(nsz) Göz çakmak çakmak olmak, kızarmak ve iyice açılmak.

a. esk. Çakmak taşı ve zemberekle ateş alan bir tür tüfek.

a. 1. İçine çakmak konulan koruyucu malzeme. 2. sf. Çakmakta kullanılacak olan: Çakmaklık benzin.