(-i) 1. sp. Bir oyuncu topu elinden veya ayağından kaçırmadan karşısındaki oyuncuları kıvrak hareketlerle geçmek. 2. Kandırmak. 3. mec. Bir fırsattan yararlanarak bir başkasının hakkı olan bir şeyi ele geçirmek.

a. Çalımlanma işi.

a. Çalımlanmak işi.

(nsz) 1. Çalımlı davranmak. 2. Kendisine çalım yapılmak.

a. Çalımlayabilmek işi.

(-i) Çalımlama imkânı veya olasılığı bulunmak.

a. Çalımlama işi.

sf. 1. Gösterişli, kurumlu, afralı tafralı. 2. a. den. Başı yüksek, yapısı dar gemi.

zf. Çalım satarak: “Kâzım Bey çalımlı çalımlı çıktı gitti.” -F. R. Atay.

sf. Yoğurt veya maya çalmaya yetecek kadar olan.

a. Çalımlı olma durumu.

sf. Çalımı olmayan, gösterişsiz.

a. Çalımsız olma durumu: “Kavrama hızının zayıflığıyla zekâsının çalımsızlığından ötürü, okulda kendisine kozalak adını takmışlardı.” -Ç. Altan.

Çakmak.

a. Çalınabilmek işi.

(nsz) Çalınma imkânı veya olasılığı bulunmak.

Ödünü koparmak, çok korkutmak.

a. Çalınma işi.

a. Çalınıvermek işi.

(nsz) (çalını'vermek) Aniden çalınmak: “O böyle arpacı kumrusu gibi dalga geçerken birden kapı çalınıvermiş, koşmuş açmış kapıyı.” -N. Hikmet.

a. Çalınmak işi.

(nsz) 1. Çalma işine konu olmak: ?Kapı kapanalı daha üç beş dakika olmadan tekrar çalınmış.? -A. Ş. Hisar. 2. hlk. İnme inmek.

sf. Çalınmış olan: Çalıntı otomobil.

Balıkesir ili, Gönen ilçesi, merkez bucağına bağlı bir yerleşim birimi.

Çanakkale ili, Evciler bucağına bağlı bir yerleşim birimi.

Tunceli ili, Pınarlar bucağına bağlı bir yerleşim birimi.

Kısa zamanda gelişi güzel yazmak.

hırsızlık yapmak: “Müşteri ise her zamanki oyunbazlığıyla çalıp çırptıklarını eve yığıyordu.” -İ. O. Anar.

Avlunun bir köşesine yapılan, büyük bir delikten kolayca temizlenen kuyusuz hela.