Hayvanları dürtmekte kullanılan ucu bizli değnek, üvendire.

ünl. Usanç, bezginlik, tiksinti vb. duygular anlatan bir söz: Öf, ne kaba adam! Öf, ne pis koku!

Davarın kışın barındığı yurtlaktan daha küçük yer.

Öfke.

Elle ufalanmış hamurdan yapılan çorba.

1. Bir şeyi avuç içinde ezerek ufalamak. 2. Ovalamak : Bu leblebileri biraz daha öfelersen kabukları çıkar. 3. Masaj yapmak, ovmak. 4. Hamuru yoğurup yuvarlamak, topaç yapmak.

Hayvanları dürtmekte kullanılan ucu bizli değnek, üvendire.

bk. örneksel film kaydedici

a. Engelleme, incinme veya gözdağı karşısında gösterilen saldırganlık tepkisi, kızgınlık, hışım, hiddet, gazap: ?Fahri'nin gözlerinde karanlık bir ifade var, umutsuzluk, öfke karışımı bir şey.? -A. Ümit.

“öfkeye kapıldığında bağırıp çağırmak insanı rahatlatır” anlamında kullanılan bir söz.

“öfkesine kapılarak iş gören sonunda güç duruma düşer” anlamında kullanılan bir söz: “Hanım, dedi, yapmayın, öfke ile kalkan ziyanla oturur!” -O. C. Kaygılı.

Özellikle küçük çocukların herhangi bir şeyi yapmaları engellendiği zaman gösterdikleri güçlü ve olağanüstü kızgınlık.

çok sinirlendiğini belli etmek: “Hayatında kimseye sert muamele etmedi ve öfke yüzü göstermedi.” -N. F. Kısakürek.

fazla sinirlenmek: “Torununu gizlice tavan arasında saklamakta olduğunu öğrendiğinde öfkeden deliye dönmüştü.” -A. Kulin.

a. Öfkelendirmek işi.

(-i) Öfkelenmesine yol açmak, kızdırmak.

a. Öfkelenebilmek işi.

(-e) Öfkelenme imkânı veya olasılığı bulunmak.

a. Öfkelenme işi: “Bütün öfkelenişlerimde olduğu gibi mırıldanıyordu.” -T. Buğra.

a. Öfkelenmek işi: “Ne kadar enerjim varsa öfkelenmeler, giyinmeler, anlatmalarla tükettiğimden artık konuşamazdım zaten.” -R. H. Karay.

(-e) Öfkeli duruma düşmek, kızmak, hiddetlenmek: “Her şeyden alınıyorlar, her şeye öfkeleniyorlar.” -Y. K. Karaosmanoğlu.

sf. 1. Öfkelenmiş, kızgın, hiddetli: “Meydan okuyan öfkeli bekleyiş karşısında sustum.” -H. E. Adıvar. 2. zf. Öfkelenmiş, kızgın, hiddetli bir biçimde: “Şarap kızılı vurmuş ablak yüzüyle öfkeli girdi içeri.” -O. Kemal.

Öksürük.

Uyaranlar karşısında güç ve önemlerine uygun düşmeyecek biçimde aşırı tepki yapma eğilimi.

sf. Çok öfkeli (kimse): “... ha bire yenilmekte olduğu için zaten öfkesi burnunda bir altmışaltı tiryakisi kahveyi zamanında getirmedi diye kızıp...” -H. Taner.

çok kızmak, sakinleşmişken yeniden öfkelenmek, tekrar sinirlenmek.

kızgınlıkla ağır hakaret etmek.

iradesini kullanarak öfkesini gidermek.

sf. 1. Öfkelenmeyen. 2. Kızgın olmayan: “Öfkesiz bir sesle dedi ki ...” -R. H. Karay.

a. Öfkesiz olma durumu.