a. Ürkek olma durumu veya ürkekçe davranış: “Benim ürkekliğim ise yanımda başkalarının dövülmesinden geliyor.” -A. Kutlu.

Su birikintisi.

Kars ili, Kötek bucağına bağlı bir yerleşim birimi.

bk. Ülger

a. Ürkmek işi, tevahhuş.

(nsz) 1. Bir şeyden korkup sıçramak, tevahhuş etmek: ?Gölgesinden ürkmüş bir Arap atı gibi şahlandı.? -Ö. Seyfettin. 2. Şaşkınlık ve korku duymak: ?Birisi merdivenlerden biraz hızlı inip çıktığı zaman biz de ürküyorduk.? -R. N. Güntekin. 3. Ağaç meyve vermemek: Şeftaliler bu yıl ürkmüş. 4. mec. Çekinmek: ?Yaramaz çocuk tutumundan her zaman ürkerdi.? -H. Taner.

Cinsiyet: Erkek
Korkmaz, yılmaz.

a. Topluluğu saran ortak korku, panik.

Yavaşça sallamak

ürkülmek

sf. Ürkü veren.

Tehlike, kendisinden korkulan şey, fitne, karışıklık, iğtişaş.

Köşe başı, dönemeç.

Köşe taşı.

sf. Ürkme, çekinme duygusu veren: ?İncecik bir lüks değil, kaba, zevkten yoksun, çok daha ürkünç bir lüks sergilenecek şimdi.? -S. İleri.

üfleyeceğine

a. Ürkünç olma durumu: “E. Zola toplumsal ürkünçlüğü sağlık bozukluğuna dönüştürmekte kendine usta tanımamış bir romancı besbelli...” -S. İleri.

Panik.

Alay etmek, ağız eğmek.

a. Ürkme duygusu, tevahhuş: “Işıltılı gözlerinde en ufak bir ürküntü yoktu.” -N. Araz.

ürkütmek: “Ölmek kaderde var, bize ürküntü vermiyor / Lakin vatandan ayrılışın ızdırabı zor” -Y. K. Beyatlı.

sf. Ürküntü veren.

sf. Ürküntü vermeyen.

Ürkek (insan, hayvan için).

sf. Ürkü vermeyen.

a. Ürkme işi.

ürküşmek

Afyon ili, Karadirek bucağına bağlı bir yerleşim birimi.