(botanik)

Uygunsuz, yersiz.

a. den. İnce donanma gemilerinden biri.

Arkadaşım, dostum anlamında seslenme ünlemi.

Cinsiyet: Kız
İri ve iyi cins inci.

Cinsiyet: Erkek
Hükümdar çocuğu.

Cinsiyet: Kız
bk. Şahvar

Erzincan ili, Refahiye ilçesi, merkez bucağına bağlı bir yerleşim birimi.

Manisa ili, Alaşehir ilçesi, merkez bucağına bağlı bir yerleşim birimi.

Şehzade

Cinsiyet: Erkek
Saygıdeğer kimse.

a. (şa:ibe) 1. Art düşünce. 2. Hile. 3. Eksiklik, kusur, ayıp: “Bizim efendinin indinde bundan büyük şaibe olamaz.” -E. E. Talu. 4. Kir, leke.

kusurlu, ayıplı, lekeli sayılmak: “Yakın zamanlarda bizim parlamentomuz da bu gibi şaibeler altında tutuldu.” -H. Taner.

sf. Şaibesi olan: “Şaibeli ruhsatlarla gökdelen bile inşa edilebilen İstanbul...” -A. Boysan.

sf. Şaibesi olmayan.

Söyleyiş: (şa:ik) Cinsiyet: Erkek
İstekli, hevesli kimse.

Söyleyiş: (şa:ika) Cinsiyet: Kız
İstekli, hevesli kimse.

a. (şa:ir) 1. Şiir söyleyen veya yazan kimse, ozan: “Fikri hür, vicdanı hür, irfanı hür bir şairim.” -T. Fikret. 2. sf. mec. Hayal gücü geniş olan, duyarlı, duygulu (kimse): Şair ruhlu bir adam.

sf. (şa:ira:ne) 1. Şaire yakışır biçimde, şair gibi, ozanca: “Çok şairaneydi doğrusu o yazınız.” -Y. K. Karaosmanoğlu. 2. Şair niteliği taşıyan, ozanca.

a. Şaire yakışır bir biçimde, şair gibi davranma durumu, ozansılık: “Bu neşenin herhangi bir şairanelikle alakası yoktu.” -Y. K. Karaosmanoğlu.

a. (şa:ire) esk. Kadın şair.

sf. Şairi andıran, şaire benzeyen, şair gibi, ozansı.

a. Şairleşmek durumu, ozanlaşma.

(nsz) Şair durumuna gelmek, ozanlaşmak: “Mermer tezgâhlara vurdukları zamanki kasvetsiz hâllerini burada kaybeder, burada şairleşirler.” -S. F. Abasıyanık.

a. Şair olma durumu, ozanlık: “Bu koltuk ve bu sohbet, az çok şairlik, ediplik iddiasında bulunan İzzeti Efendi'nin hoşuna gidiyordu.” -E. E. Talu.

Şah İsmail

Harman savrulurken, taneyle samanı ayırmak için dikilen değnek.

(I) a. Eni geniş bir şeyle vurulduğunda çıkan ses.

ansızın: Şak diye yüzüne vurdu.

Ağaç tomruğunu uzunlamasına parçalara ayırmak.