İkiye bölünmek.

a. 1. Eller birbirine vurulduğunda çıkan ses. 2. zf. “Şak” sesi çıkararak.

Ensizyon.

a. Güldürmek, eğlendirmek amacıyla karşısındakini kırmadan yapılan hareket veya söylenen söz, latife: “Şaka ettiğini ama şakanın tadını kaçırdığını söylüyordu.” -A. Kutlu.

bir kimseye eğlenmek amacıyla takılmak.

bir türlü inanamamak.

1) bir durum veya iş hafifsemeye, dikkatsizliğe gelmemek: “Rica ederim gülmeyiniz, iş pek naziktir, şaka götürmez.” -H. R. Gürpınar. 2) şakadan hoşlanmamak.

şakaya dayanmak, katlanmak: “Bizim oralılar şakacıdırlar, şaka kaldırırlar.” -M. Ş. Esendal.

zf. 1. Önemsemeyerek: “Şaka maka, insanı deliliğe götüren yollar, çoğu zaman böyle ehemmiyetsiz görünen patikalardır.” -H. Taner. 2. Farkında olmadan: “Şaka maka eylül geldi. Nasıl da uçup gitti yaz?” -N. F. Kısakürek.

“işi ciddiye almadık ama” anlamında kullanılan bir söz: “Geçen gün, şaka maka derken az daha kavga ediyorduk bu yüzden.” -N. Hikmet.

bir şeyi, şaka yapmış olmak için söylemek.

şaka niteliğinde bir şey yapmak veya söylemek.

zf. Ciddi bir şeye şaka görünümü vererek.

sf. Şaka yapmasını seven, şakalaşmadan hoşlanan, latifeci: “Gazi, teessürünü şakacı bir tonla örterek sözümü kesti.” -Y. K. Karaosmanoğlu.

zf. (şaka'cıktan) Şakadan: “Başımı da şöyle yastığa doğru şakacıktan eğdim.” -S. F. Abasıyanık.

a. Şakacı olma durumu: “Her zamanki şakacılığı ve filozofça sözleri ile evin içindeki bu gergin havayı yatıştırmasını çok iyi becerirdi.” -H. Taner.

zf. Şaka olarak, şaka diye, şakacıktan, mahsus: “Rüstem abim şakadan ölü gibi yatarmış meğer sarılıvermiş kardeşine, öpmüş.” -Y. Atılgan.

(biyoloji)

Kafatasının yanlarında bulunan ve birkaç parçadan meydana gelen bir çift kemik. Temporal kemikler.

Boyna, başa takılan para.