yaşlanmak: “Ben o eski adam değilim, şakaklarım nasıl beyazlanmış, görmüyor musun?” -Y. K. Karaosmanoğlu.

çok sinirlenmek: “Kalbinin yırtıldığını, kilitlenen çenelerinin çatırdadığını, şakaklarının attığını duyardı.” -Ö. Seyfettin.

Tekesakalı da denilen bitkinin yenilebilen, ak, tatlı, gevrek kökü.

Küçük kavun, kelek.

Yarmak, bölmek.

İkiye ayrılmak, parçalanmak.

a. Şakalaşabilmek işi.

(nsz, -le) Şakalaşma imkânı veya olasılığı bulunmak.

a. Şakalaşmak işi: “Bu şakalaşma sahnesi taşkın hareketler ve seyircilerin kahkahaları ile bir müddet devam eder.” -A. K. Tecer.

(nsz, -le) Karşılıklı olarak şaka etmek, şaka yapmak: “Yanında getirdiği damadı ve torunu ile şakalaşıyordu.” -T. Buğra.

Erzincan ili, Çatalçam bucağına bağlı bir yerleşim birimi.

bk. çakaloz.

Güneşin en kızgın durumu.

1. Alçak gönüllü. 2. Şakacı.

Şen, şakrak.

“hatır gönül tanımaz, gerekeni yapar” anlamında kullanılan bir söz.

zf. Şaka yapmaksızın, ciddi olarak.

Hırçın, yaramaz.

Eriğe benzeyen, olgunlaştığında sarı renkli, mayhoş bir meyve.

söylenilen gerçek sözü şaka gibi kabul etmek: “Mustafa Kemal Paşa, bu isteği ilk önce şakaya alarak şöyle cevaplandırmıştı.” -Y. K. Karaosmanoğlu.

şakaya katlanır olmak: “Öyle zannedildiği gibi şakaya gelecek bir adam olmadığını göstermek için bu, ne güzel bir fırsattı!” -R. N. Güntekin.

1) şakaya dayanamamak; 2) hafifsemeye, savsaklamaya gelmemek.

ciddi bir şeyi açıktan açığa söyleyemeyip şaka görünümü vererek söylemek: “Şakaya getirip söyledim, latife ediyordum.” -R. H. Karay.

şakaya vurmak: “Kaç kez şakaya sığınıp benzer yanıtlar vermişti.” -E. Atasü.

ciddi bir söz veya davranışı şaka yoluyla geçiştirmek.

tkz. şakayken kaka olmak.

a. (şaka:yık) bit. b. Düğün çiçeğigillerden, çiçekleri türlü renkte, çok yıllık güzel bir süs bitkisi (Paeonia mascula).