birini tanık olarak göstermek: “Eniştemiz bizi şahit tuttukça babam da istihzalı bir tavır alır, kıs kıs gülerdi.” -A. Ş. Hisar.

a. (şa:hit) huk. Tanık: “Kendisine uzun uzun anlattığım hikâyemin şahidi yoktu.” -R. H. Karay.

sf. Şahidi olan.

tanıklık etmek.

a. Tanıklık, şehadet.

sf. 1. Şahidi olmayan. 2. zf. Şahit olmadan: “Vakayı şahitsiz bırakmak için seni de öldürmeli idim.” -F. R. Atay.

Söyleyiş: (şa:hittin) Cinsiyet: Erkek
Dinlerin şahı, dinlerin en iyisi.

alay bir kimsenin herhangi bir sebeple çirkinliği veya durumunun kötülüğü artmak.

Adıyaman ili, Yarpuzlu bucağına bağlı bir yerleşim birimi.

Cinsiyet: Erkek
“Şaha kalk; coş, kükre; parla, ışılda” anlamlarında kullanılan bir ad.”

a. Şahlanabilmek işi.

(nsz) Şahlanma imkânı veya olasılığı bulunmak.

a. Şahlandırmak işi.

(-i) Şahlanmasına sebep olmak: “Kumandan, atını şahlandırarak hurra hurra diye kendisini alkışlayan keyifli halka boyun kırarak kabarıyordu.” -Ö. Seyfettin.

a. Şahlanma işi.

a. Şahlanmak işi.

(nsz) 1. At, ön ayaklarını yerden keserek arka ayakları üstünde durmak, şaha kalkmak: “Altımdaki beygir acı acı kişneyerek şahlanır gibi oldu.” -O. C. Kaygılı. 2. mec. Taşkınlık göstermek, coşmak, kükremek: “Gösterdiğimiz kahramanlıklar, harp meydanlarında asırlarca şahlanmış Türk yiğitliği kendilerine layık olacağı kadar yazılabilmiş değildir.” -A. Ş. Hisar. 3. mec. Parlamak, ışıldamak: “Zifirî siyah üstüne iki tane açık, iki tane de orta koyulukta dört renk serpildi mi gözlerimiz derhâl şahlanıyor.” -B. R. Eyuboğlu.

Nergis.

a. 1. Şah olma durumu. 2. tar. Afgan ve İran hükümdarlığı. 3. Bir kimsenin saltanat dönemi.

Parlak, sert, kırmızı özlü bir çeşit buğday.

Şahmaran.

Gaziantep ili, İslâhiye ilçesi, merkez bucağına bağlı bir yerleşim birimi.

Şahmaran.

Hayvanlardaki şişlik ya da yaraların iyileştirilmesinde kullanılan, lapası yapılan bir çeşit ot.

a. (şahmera:nı) Başı insan, gövdesi yılan biçiminde olduğuna inanılan efsanevi yaratık.